كتاب‌هاي منتخب فصل بهار معرفي شدند

به گزارش خبرگزاري فارس، برگزيدگان اولين دوره از جايزه كتاب فصل صبح امروز در محل تالار فردوسي دانشكده ادبيات دانشگاه تهران برگزار شد.
در اين مراسم كه چندين نفر از برگزيدگان به علت مسائلي در مراسم حاضر نبودند با فرستادن نماينده جوايز خود را دريافت كردند. اما در اين ميان «محمدرضا شفيعي‌كدكني» كه با كتاب «قلندريه در تاريخ» در بخش تحقيقات ادبي برنده شده بود جايزه خود را دريافت نكرد.
در اين دوره از جايزه «كتاب فصل» كه داوري آن را نزديك به 250 تن از انديشمندان و صاحب‌نظران حوزه و دانشگاه انجام داده بودند كتاب‌هاي حوزه‌هاي كليات، فلسفه و روانشناسي، دين ، علوم اجتماعي، زبان،هنر، ادبيات ، تاريخ و جغرافيا و كودك و نوجوان مورد داوري و بررسي قرار گرفتند.
در بيانيه هئيت داوران آمده است: كتاب‌هايي در داوري‌هاي جايزه «كتاب فصل» شركت داده مي‌شوند كه در هر فصل براي نخستين بار چاپ شده باشند و افست و كتاب درسي نباشند.
در نخستين دوره «كتاب فصل» از مجموع آثار منتشر شده‌اي كه شرايط ياد شده را دارا بودند، 2 هزار و 409 عنوان مورد ارزيابي قرار گرفت. از اين ميان 2 هزار و 276 عنوان در مرحله اول حذف و مابقي يعني 133 عنوان به مرحله دوم راه يافتند. در مرحله پاياني نيز پس از ارزيابي و داوري آثار راه يافته به مرحله دوم، 35 اثر به عنوان آثار برگزيده انتخاب شدند.
هيئت داوران برگزيدگان اين جايزه را به شرح زير اعلام كرد:
1- كليات
الف) تأليف: حقوق حرفه‌اي روزنامه‌نگاران، نوشته كاظم معتمدنژاد با همكاري رؤيا معتمدنژاد
ب) ترجمه: «جنگ، رسانه‌ها و تبليغات» نوشته يحيي كمالي‌پور ترجمه عباس كاردان و حسن‌سعيد كلاهي‌خيابان
2- فلسفه
فلسفه غرب / ترجمه: «فرهنگ‌نامه تاريخي مفاهيم فلسفه» نوشته يوآخيم ريتر با سر ويراستاري محمدرضا حسيني‌بهشتي
3- دين
الف) علوم قرآني: «قواعد التفسير» نوشته محمد‌فاكر ميبدي
ب) حديث: «كتاب‌الطبقات» نوشته احمد بن محمد برقي، به كوشش ثامركاظم عبدالخفاجي
ج) سيره معصومين: «نظام اقتصاد علوي» نوشته احمدعلي يوسفي
«المناقب» نوشته سيدمحمد بن علي بن الحسين العلوي، به كوشش حسين موسوي‌بروجردي
د) كلام: «آئين خاتم» نوشته محمدحسن قدردان قراملكي
«معارج ‌الفهم» نوشته علامه حلي، به كوشش عبدالحليم حلي
ه) فقه و اصول: «عدالت و عقلانيت در قفه و اصول» نوشته سيدمحمد اصغري
و) اديان ديگر: «الاهيات مسيحي در قرن بيستم» از استنلي جي.گرنز و راجر اي.السون، ترجمه روبرت آسريان و ميشل آقاماليان
4- علوم اجتماعي
الف) جامعه‌شناسي: «فرهنگ مطالعات جوانان» از محمدسعيد ذكائي
«جامعه بازار» نوشته دن اسليتر و فرن تونكيس، ترجمه حسين قاضيان
ب) اقتصاد: «قدرت بهره‌وري فقر و ثروت» نوشته ويليام لوئيس، ترجمه آرش پازوكي
ج) علوم سياسي: «سير مبارزات امام خميني در آيينه اسناد به روايت ساواك» از موسسه تنظيم و نشر آثار امام خميني
«مقدمه‌اي بر روانشناسي سياسي» از مارتا كاتم، ترجمه سيدكمال خرازي و جواد علاقه‌بندراد
د) حقوق: «خسارت معنوي در حقوق اسلام، ايران و نظام هاي حقوقي معاصر» نوشته سيد ابوالقاسم نقيبي
«روش تحقيق در عدالت كيفري و جرم‌شناسي» نوشته دين‌جان چنپييون، ترجمه علي شايان
5- زبان
الف) زبان‌هاي باستاني ايراني: «كتاب پنجم دينكرد»، ترجمه و آوانگاري از ژاله آموزگار و احمد تفضلي
6- هنر
الف) هنرهاي نمايشي: «نظريه اجرا» نوشته ريچارد شكنر، ترجمه مهدي نصرالله‌زاده
ب) موسيقي: «فرهنگ جامع موسيقي» نوشته بهروز وجداني
ج) معماري: «تجزيه و تحليل معماري» نوشته سيمون آنوين ترجمه آرمين يگانه
7- ادبيات
الف) متون قديم: «قلندريه در تاريخ؛ دگرديسي‌هاي يك ايدئولوژي» نوشته محمدرضا شفيعي‌كدكني
ب) نثر معاصر: «محمد، رماني بر اساس داستان زندگي پيامبر» نوشته ابراهيم حسن‌بيگي
ج) شعر معاصر: «آخرين دقيقه‌هاي آخرالزمان» سروده مهدي زارعي
د) شعر سپيد: «كتاب هيچ» سروده هيوا مسيح
8- تاريخ
الف) تاريخ ايران: «سده‌هاي گمشده، فروپاشي ساسانيان تا برآمدن صفاريان»، نوشته پرويز رجبي
«روم و ايران؛ دو قدرت جهاني در كشاكش و همزيستي»، نوشته انگلبرت وينتر، ترجمه كيكاوس جهانداري
9- كودك و نوجوان
الف) داستان: «بابا آناناس مي‌شود»، نوشته شهرام شفيعي
«دختري كه نمي‌خواست بزرگ شود»، نوشته جاني رداري، ترجمه مهناز صدري
ب) شعر: «بزرگراه»، سروده افسانه شعبان‌نژاد
ج) دين: «زندگي‌نامه نهج‌البلاغه» نوشته غلامرضا حيدري‌ابهري
د) كليات و علوم و فنون: «هميشه در جستجو»، نوشته محمدحسين بحرالعلومي
«دايرة‌المعارف دانستني‌هاي پايه»، نوشته دنيز شول، ترجمه مهناز عسكري

http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8608210137

Informed media perceptions vital to address stereotyping

Top academicians from Purdue University in the United States address the media exposition organised by OEPPA yesterday.

Abdullah bin Nassir al Rahbi, Chief Executive
Officer of OEPPA, raises an issue during
an exchange with the media academicians.

Ibrahim bin Saif al Hamdani, Editor-in-
Chief of the Observer, puts in a query to
the academicians.

By Ebby Chacko George
MUSCAT — Informed media perceptions are vital to address the stereotyping heaped on the Middle East in general and the Muslim community in particular, a delegation of media academicians from the United States said yesterday in a media exposition organised by Oman Establishment for Press, Publication and Advertising (OEPPA), publishers of the Observer and its Arabic sister daily Oman. Present on the occasion were Abdullah bin Nassir bin Musallam al Rahbi, Chief Executive Officer of OEPPA, Ibrahim bin Saif al Hamdani, Editor-in-Chief of the Observer, directors and senior journalists of OEPPA.

The delegation from Purdue University Calumet is on a visit to the Sultanate to discuss academic co-operation with Bayan College. Maurice Gent, Adviser to the CEO of OEPPA, said the debate on stereotyping in media was aimed at exchange of ideas on accurate reporting and avoiding the pitfalls of stereotyping. The media in the Western countries and the Middle East must get rid of prejudices and misconceptions that divide them and resort to objectivity in their reports, he said, adding that the key question was whether the problem of stereotyping had worsened over the last few years, leading to strained relations.

Dr Daniel M Dunn, Dean of the School of Liberal Arts and Social Sciences at Purdee University, said that as people become more educated, they will become appreciative of individual differences. The media has a weak spot in that it always look for drama, he added. However, readers who are more educated learn to do more than just look at television or take news reports on their face value and rather go in for understanding different perspectives on the same subject and learn to treat people as individuals, Dr Dunn said. The media is doing a tremendous disservice to the world by stereotyping people through inaccurate perceptions, he said, adding that they do this without even meeting the people on whom they paint a distorted picture.

Answering a question raised by the CEO of OEPPA whether the media establishments had become very powerful and hence they continued to play the game of stereotyping, Dr Richard Rupp, Associate Professor of Political Science, concurred that stereotyping against the Middle East was continuing in the Western media. The educated people, however, do not take these negative portrayals seriously, he said, adding that they were stunned to even hear from President Bush the word ‘crusade’ he used during a post-September 11 briefing to refer to tackling the menace of terrorism.

The connotation of such words leave disturbing impressions in the minds of people in the Middle East, he added. The stereotyping of the Middle East and the counter prejudices against the Western countries have gone up since the September 11 incident, he added. The media and academia can work together to forge a strong alliance in order to counter stereotyping, Rupp said. What we need is peace and development in the world rather than distrust and enmity, he added. “We must work together and focus on reason.” The Editor-in-Chief of the Observer asked the visiting delegation whether their perceived impression and the reality of Oman differed.

Dr Michael Flannery, Head of the Department of Behavioural Sciences and the White Lodging Professor in Hospitality and Tourism Management, said that the media publications in the US did not highlight much about Oman. What Oman can offer to the world in terms of investment prospects in various fields, especially tourism and export industries, need to be highlighted, he added. The peace, prosperity and transformation of Oman as a modern country of the 21st century can serve as a role model for other countries in the region, Dr Rupp said. Oman does not have any major problems and exerts a strong influence of peace and stability in the region, he added.

Philip Brierley, Dean of Bayan College, said educators can highlight the risks and dangers of stereotyping and how it happens. Often an individual is wrongly perceived as the representative of a community, thereby casting prejudiced views on the entire communities, he added. The media must help people to bridge the information gap, he pointed out. Dr Yahya R Kamalipour, Professor and Head of the Department of Communication and Creative Arts and Director of the Centre for Global Studies, said the word stereotype referring to public opinion was coined by Walter Lipman. The typecasting process puts an entire group or region in a single basket without any sound basis, he added.

In the Western media, the countries in the Middle East are generalised without any distinction between nations, culture, religion or climate, Dr Kamalipour said. With regard to Islam, they have a wrong perception that all Muslims are the same, he added. This stereotyping has existed for long, but the modern media has globalised the issue, he said, adding that this is a challenge faced by us. The action of a few can damage the reputation of the entire community represented by them as the media revels in highlighting the negative developments, he added.

Education is very important and we must learn to treat people as individuals, Dr Dunn said. In a conflict, ethnic groups get labelled due to stereotyping, he said, adding that the media must take a responsible role to address this issue. The media and educators must work together wherein students can be exposed to multiple perceptions, he added. As people become educated, they become sensitive to cultural pressures and help break inaccurate perceptions, Dr Dunn pointed out.

With the digital media offering an overload of information, the danger of stereotyping worsens as people resort to short cuts to glean information, Dr Brierley said. By obtaining a single view, which need not necessarily be a true reflection of a community or country, the whole picture is often lost, leading to stereotyping, he added. We must handle the Internet and the digital media with great care to obtain the true picture, he pointed out. Dr Rupp said the digital media had made some positive contributions in addressing the one-way flow of information from the West. The digital technology has changed the traditional media equations, resulting in convergence of information from all over the world, he added

http://www.omanobserver.com/17/index.htm

روزنامه‌ و نخبگان

روزنامه‌نگاری- دكتر ناصر فكوهي
نگاهي تاريخي به سرعت نشان مي‌دهد كه ژورناليسم و آكادميسم خط سيرهاي بسيار متفاوت – اگر نگوييم متضاد – داشته‌اند

كه به كاركردهاي اساسي آنها مربوط مي‌شده است.

با وجود اين، بسياري از دانشگاهيان حضوري فعال و تعيين‌كننده در عرصه رسانه‌ها داشته و بر عكس بسياري از نام‌هاي مطرح در اين عرصه نيز همزمان يا پس از دوره‌اي از كار حرفه‌اي در مطبوعات، روانه دانشگاه شده‌اند. نام‌هاي آشنا در اين زمينه بسيار زياد و متنوع هستند. با اين وصف، گويي اين دو جهان، جهان‌هايي ذاتا متفاوتند كه بايد با حلقه‌اي به يكديگر متصل شوند؛ حلقه‌اي كه ظاهرا بايد بر آن نام «روشنفكري» گذاشت. زماني كه ماركس سردبيري روزنامه «نويه راينيشه تسوايتونگ» را برعهده گرفت و مقالات سرسختانه خود را منتشر كرد و اين كار را بعدها نيز به عنوان نماينده روزنامه نيويورك ديلي تريبون(1861-1852) ادامه داد و يا اميل زولا نامه معروف خود «من متهم مي‌كنم!» را در محكوم‌كردن يهودستيزي و فساد در ارتش فرانسه در جريان پرونده دريفوس در مطبوعات به چاپ رساند و ناچار به تحمل تبعيد شد، با تعداد بي‌شماري از استادان و متخصصان بزرگ دانشگاهي – كه تلاش به بيان مطالب خود در حوزه‌هاي غير آكادميك دارند – روبه‌رو مي‌شويم كه بدون شك نبايد اين امر را اتفاقي دانست.
حلقه پيوند آكادمي و ژورنال بي‌ترديد حلقه‌اي روشنفكرانه است كه سبب مي‌شود تمايل به تاثير‌گذاري بر واقعيت بيروني بر تمايل به حفظ اسرار دروني فائق آيد. از همين‌جا مي‌توان روشنفكر را موجودي به نوعي خارج از محدوده‌هاي متعارف دانست، زيرا در حقيقت جايگاه او چه در آكادمي و چه در ژورنال مورد اعتراض و چالش است. آكادمي همان‌گونه كه از تاريخ آن روشن است، چه خود را به ريشه و پيشينه يوناني-رومي اين واژه استناد دهيم (باغ افلاطوني و شاگرد پروري‌هايش با تحقير هميشگي‌اش نسبت به دوموس – مردم، و باور هميشگي اش به حق حاكميت ذاتي براي فيلسوفان) و چه به پيشينه كليسايي اين مفهوم (از خلال واژه اسكولاستيك يونيورسيته و تاريخچه ديني اين نهاد تا پيش از انقلاب فرانسه) همواره معنايي از انحصار و نخبه‌گرايي را در خود داشته است. آكادميسم – واژه‌اي كه عمدتا به تاريخ هنر و پيروي گروهي از هنرمندان از خط‌كشي‌ها و شروط سخت آكادمي‌هاي هنري در اين دوره استناد دارد – چه در اين مفهوم كه كاربردي عام‌تر نيز به خود گرفته است و چه در مفهوم ريشه‌اي‌تر خود گوياي نوعي حضور هنجارمند قدرت در عرصه علم و هنر و تلاش آن براي در‌‌ دست‌گرفتن و كنترل اين پديده‌ها به سود خود است.
آكادمي افلاطوني در دوران نوزايي (رنسانس) ايتالياي قرن چهاردهم بار ديگر پديد آمد؛ اما اين‌بار در شكل و كاركردي كاملا متفاوت. آكادمي جديد در حقيقت بيش از هر چيز تبلوري بود از تمايل اشرافيت اروپايي به رقابت با كليسا كه از قرن سيزدهم با تاسيس دانشگاه‌ها در بولوني، پاريس، كمبريج و سپس در سراسر اروپا موفق شده بود گام بزرگي در به دست گرفتن دانش به سود خود بردارد. آكادمي‌ها كه به سرعت در اروپا رو به افزايش گذاشتند (به نحوي كه در نيمه قرن شانزدهم در ايتاليا بيش از 500 آكادمي وجود داشت) گرايشي دايره‌المعارفي و روشنگرانه داشتند و در بسياري موارد پسوندهاي سلطنتي (همچون آكادمي سلطنتي …. يا انجمن سلطنتي …. ) گوياي وابستگي اشرافي آنها بود و نشان مي‌داد كه اين نهادها بسيار نخبه‌گرا و با هدف بازتوليد طبقه اشراف اروپايي پديد آمده بودند و در اين راه البته ابايي از دفاع و پشتيباني مالي و معنوي از هنرمندان و روشنفكران مستقل در برابر كليسا نداشتند. از اواخر قرن 18 و در طول قرن 19 انقلاب‌هاي بورژوايي تقريبا تمام دانشگاه‌ها و بخش بزرگي از آكادمي‌ها را در چهارچوب خود گرفت اما رابطه قدرت با حوزه دانشگاهي و آكادميك همچنان ثابت ماند و دولت‌ها بر آن بودند كه از اين نهادها براي استواركردن حاكميت خود و تامين نخبگان مورد نيازشان استفاده برند.
بنابراين مي‌توان نتيجه گرفت كه هدف از آكادميسم در معناي عام آن همواره آن بوده است كه دست به انتخاب افرادي برگزيده زده و آنها را در خدمت توليد و بازتوليد سلسله مراتب خود و در نهايت در توليد و بازتوليد سلسله مراتب اجتماعي به كار گيرد. به عبارت ديگر هدف از شناخت آكادميك همواره توليد و بازتوليد قدرت بوده است؛ همان چيزي كه بورديو به آن نام «سرمايه فرهنگي»
(Capital culturel) مي‌دهد و در نظريه او از ابزارهاي اساسي «خشونت نمادين»
(Violence symbolique)  يا دروني‌شدن ساختارمند و ساختاردهنده سلسله‌مراتب‌ها و نظم اجتماعي است. علم هرگز ذاتي معصومانه نداشته است زيرا از يونان باستان تا دوران معاصر همواره هدف آن تقليد از خداوند در جهت جايگزين‌كردن انسان در مقامي استعلايي و از اين راه سلطه انسان خداي‌گونه بر انسان برده‌وار بوده است. از اين رو آكادميسم همواره با نوعي اسنوبيسم، با زباني ويژه و رمزآميز، با مناسكي خاص چه براي پاگشايي (Initiation) و ورود به آن و چه براي باقي ماندن و تداوم و چه به ويژه براي مقام و منصب يافتن در آن همراه بوده است. آكادميسين‌ها از زماني كه در پروژه افلاطوني شكست خوردند، تنها با انقلاب فرانسه و پروژه روشنگري توانستند مدرنيته را با الزامات و چهارچوب‌هاي خود بنا كنند و سرانجام فرايند جهاني شدن را در قالب يك برنامه ظاهرا «كاملا عقلاني» و يك ديوان‌سالاري‌گرايي (در معناي وبري اين كلمه) فناورانه به آستانه تحقق رسانند. با وجود اين آكادميسم همچون هر پديده ديگري لزوما از معناي ذاتي و «سرنوشت اعلام شده» خود تبعيت نكرد و نمي‌كند و درون خود پتانسيل‌هاي روشنفكرانه‌اي به وجود آورد (و مي‌آورد) كه در موقعيتي متناقض قرار مي‌گيرند؛ زيرورويي آكادمي براي از ميان‌بردن اشرافيت و انحصارطلبي آكادميك با هدف تبديل آكادمي به سلاحي براي توليد و بازتوليد قدرت و سلسله مراتب؛ اصلاح آكادمي براي آشتي دادن انسان با طبيعت و نه برقراركردن سلطه انسان بر طبيعت؛ بازنشاندن انسان در جايگاه خود و پذيراندن اين اصل به او كه نمي‌تواند همچون خدايان براي خود سلسله مراتب‌هايي استعلايي بر پا كرده و راه‌هايي زميني براي تداوم بخشيدن به آنها به وجود آورد.
ژورنال اما داستاني به كلي متفاوت داشت كه با يك ابداع «شيطاني» و ضدآكادميك (و به زبان آن دوران، ضد اسكولاستيك) آغاز شد؛ دستگاه چاپ. اين اختراع كه از همان آغاز كليسا به شدت در برابر آن موضع گرفت، سبب مي‌شد كه بتوان كتاب (و پيش از هر چيز كتاب مقدس) را در صدها و هزاران نسخه «تكثير» كرد و در اختيار همگان گذاشت و به اين ترتيب با كاهش هزينه آن، خواندن و نوشتن را از موقعيت تقدس آنها خارج كرده و زميني كرد؛ به همين دليل نيز اگر از عمر كتاب و كتابخانه‌ها هزاران سال مي‌گذرد، عمر ژورنال و مطبوعات به زحمت به يكي دو قرن مي‌رسد. ژورنال در موقعيتي خاص قرار مي‌گرفت؛ اينكه از يك سو داده‌ها را «گردآورد» (يا حتي توليد كند) و از سوي ديگر آنها را «بپراكند». اين گردآوري و پراكنش، كار روزنامه‌نگاران را از آغاز به نوعي «راهزني» شبيه ساخت؛ شبروها و عياراني كه در اسطوره‌ها و روايت‌هاي نيمه‌واقعي و نيمه‌تخيلي بسيار از آنها ياد شده است؛ رابين‌هودي كه همراه يارانش ناگهان از پناهگاه خود (در تحريريه‌ها) بيرون مي‌آمد و بر كاروان‌هاي اشراف (اطلاعات) يورش مي‌برد و ثمره كار را ميان فقرا (مخاطبان) توزيع مي‌كرد. فقرا نيز همچون تشنگان در انتظار ظاهر شدن او و يارانش (انتشار) بودند تا خود را سيراب كنند. در اين تمثيل، آكادميسم را بي‌شك مي‌توان در جايگاه اشرافيتي غني قرار داد كه با حسادت و وحشت ثروت‌هاي خود (دانش و هنر) را حفظ مي‌كرد (و مي‌كند) تا مبادا اين شبروها به آن يورش برند و آن را از چنگالش بيرون آورده ميان «عوام» توزيع كنند و به اين ترتيب با «عاميانه‌شدن» (Vulgarization)  (اين واژه كاملا توهين‌آميز هنوز هم تنها واژه‌اي است كه ما براي تعميم علم به مخاطبان غيرمتخصص داريم) آن لذت و «ارزش استعلايي» در انحصار داشتن آن را از دست بدهند. با وجود اين و به‌رغم آن گرايش، ژورناليسم يك كاركرد بسيار مفيد و ضروري را براي جوامع انساني – كه به دلايل بي‌شمار دائما در خود تنش و نابرابري ايجاد مي‌كنند – فراهم مي‌كرد؛ اينكه در ميان انسان‌ها نوعي همدلي و تعادل ايجاد شود. با اين وصف، در اينجا نيز همچون همه پديده‌ها جاي رابين هود‌هاي قلابي خالي نبود و موفقيت ژورنال‌هاي نخستين سبب شد كه مطبوعات به طور خاص و به تدريج با پيشرفت فناوري‌ها در همه رسانه‌ها، گسترشي شگفت‌انگيز بيابند؛ به‌گونه‌اي كه اعتبار آنها نيز همچون كل نظام‌هاي اجتماعي – كه ما درونشان زندگي مي‌كنيم – به شكلي سلسله مراتبي درآيد؛ مطبوعات معتبر و حاوي اطلاعات مفيد و مهم، در برابر مطبوعات مردمي بي‌اعتبار و حاوي رسوايي‌هاي دروغين و ننگ آور. و اينجاست كه با نوعي شكل‌گيري اخلاق جديد ژورناليستي نيز روبه‌روييم؛ اخلاقي كه بر آن است رسانه‌ها به طور عام و مطبوعات به طور خاص مي‌توانند در بهترين جايگاه براي اشاعه دانش و شناخت از جهان بيروني و در عين حال شفاف ساختن واقعيت‌هاي اين جهان به گونه‌اي باشند كه بتوان پروژه روشنفكرانه و آكادميك را در اخلاق‌گرايي جديد آكادميك تحقق‌پذير كرد.
بنابراين بي‌شك مي‌توان راه و پلي ميان نوعي از آكادميسم و ژورناليسم سراغ گرفت؛ بدون آنكه هيچ‌يك از آن دو، كاركردهاي اصلي خود را از ياد ببرند. آكادميسين‌ها مي‌توانند و بايد بيشترين زمان خود را صرف تحقيق و آموزش در عميق‌ترين شكل آن براي انتقال دانش تخصصي و پرورش نيروهاي نخبه و كاردان كنند اما نبايد از ياد ببرند كه نقش و مسئوليت بزرگي نيز (به‌ويژه در حوزه علوم انساني و به خصوص علوم اجتماعي) براي دگرگون‌كردن واقعيت‌هاي بيروني و تاثير‌گذاري بر روند آنها و همچنين براي انتقال بخشي از دانش به انديشه‌هاي عمومي بر عهده آنهاست و خالي‌كردن اين ميدان راه را صرفا براي كساني باز خواهد گذاشت كه نه اعتقادي به دانش آكادميك دارند و نه باوري به نياز  بالا‌بردن دانش عمومي. از سوي ديگر، ژورناليست‌ها نيز بايد بتوانند پيش از هر چيز وظيفه اساسي خود را كه «گردآوردن» و «پراكندن» داده‌ها و اطلاعات است، به انجام برسانند و اگر بتوانند اين كار را با وقار و متانت و به دور از جنجال و دروغ‌پراكني به انجام رسانند، مسلما موقعيتي را فراهم خواهند كرد كه آكادميسين‌ها بتوانند حضور خود را در ژورنال توجيه كنند

آشنایی با اساتید پیشگام-بيوگرافي پروفسور یحیی کمالی پور

پروفسور یحیی کمالی پوررئیس دپارتمان ارتباطات و هنرهای خلاق در دانشگاه پوردوآمریکامحقق برجسته بین المللی و پروفسور ارتباطات جمعی و رییس دپارتمان ارتباطات و هنرهای خلاق در دانشگاه پوردو آمریکاست .حوزه تحقیقات وی شامل جهانی سازی، تأثیر مطبوعات، ارتباطات بین المللی، روابط عمومی و تبلیغات، نگرش کلیشه ای و فن آوری های جدید ارتباط است. دکتر کمالی پور تعداد 10 اثر به چاپ رسانده است. کمالی پور هر چند خود در مهد آمریکا و غرب مشغول تدریس است اما دیدگاه های انتقادی خود را نسبت رسانه های غربی بر اساس واقعیات موجود حفظ کرده و به قول همسرش هنوز فاصله اوبا ایرانیان به اندازه همان نخ لیوانی است که در کودکی با همسن و سالانش تلفن بازی می کرد. دکترهنوز انگلیسی را هم به لهجه کرمانی صحبت می کند و برعکس روحیه خساست و سختی کویر، پروفسور در ارایه معلوماتش جزو دست و دلبازترین هاست.

Dr. Yahya R. Kamalipour is professor of mass and international communication and head of the Department of Communication and Creative Arts and Director of Center for Global Studies, Purdue University Calumet, Hammond, Indiana, USA.  His areas of interest and research include globalization, media impact, international communication, advertising, cultural diversity, stereotyping, Middle East media, and new communication technologies.  Dr. Kamalipour has 11 published books, including The Media Globe: Trends in International Mass Media (with L. Artz, 2007); Global Communication, 2^nd edition (2006), Bring ‘Em On: Media and Politics in the Iraq War (with L. Artz, 2005); War, Media, and Propaganda: A Global Perspective (with N. Snow, 2004); Globalization and Corporate Media Hegemony (with L. Artz, 2003), Global Communication (2002); Media, Sex, Violence, and Drugs in the Global Village (with K. Rampal, 2001); Religion, Law, and Freedom:  A Global Perspective (with J. Thierstein, 2000); Images of the U.S.  Around the World: A Multicultural Perspective (1999); and Cultural Diversity and the U.S. Media (with T. Carilli, 1998).

In addition to serving on the advisory and editorial boards of several prominent communication journals and professional organizations, Dr. Kamalipour is the founder and managing editor of a groundbreaking digital online publication, Global Media Journal (www.globalmediajournal.com) with 11 editions, including African, American, Arabic, Australian, Chinese, Indian, Mediterranean, Persian, Polish, Spanish, ad Turkish.  He is co-founder and co-editor of Journal of Globalization for the Common Good (www.commongoodjournal.com) and editor of the Global Media Studies Book Series for the State University of New York Press.

Dr. Kamalipour has given presentations in Egypt, Canada, China, Iran, India, Kenya, Mexico, Slovenia, Turkey, United States, and has been interviewed by numerous newspapers and broadcast media around the world, including BBC, Reuters,  ABC, VOA, RFL/RL, WBEZ-NPR, NileTV, Turkish TV, Iranian TV, Metro Networks, Detroit Free Press, Indianapolis Star, Quill Magazine, Philadelphia Inquire,  The Pittsburgh Tribune, The Times, and other media channels and news agencies.  He has taught courses at universities in Ohio, Illinois, Missouri, Indiana, Iran, and Oxford (England) and his articles have appeared in professional and mainstream publications in the U.S. and and other countries.

Dr. Kamalipour has been profiled in the Contemporary Authors, Who’s Who in the World, and Who’s Who in America.  He has received significant awards, including the James Hartung Award in International Awareness, Northwest Indiana World Trade Council (USA); Distinguished Scholarship Award in International and Intercultural Communication, National Communication Association (USA); Certificate of Recognition, Tsinghua University (China); the Dr. Notghi’s Award in public relations (Iran), and the Edgar Mills Award for Outstanding Service in Communication from the Communicators of Northwest Indiana (USA). 

Dr. Kamalipour earned his Ph.D. degree in Communication (Radio-TV-Film) from University of Missouri-Columbia, M.A. degree in Mass Media from University of Wisconsin-Superior, and B.A. degree in Mass Communication (Public Relations) from Minnesota State University.  He has been at Purdue University Calumet since 1986.

http://kamalipour.com

منبع:http://www.epr86.blogfa.com/post-148.aspx